تبلیغات
مهاجران (حرم) - اشعار و مناسبتهای ویژه ماه های محرم و صفر - شب سوم محرم (حضرت رقیه)(بخش اول (ده شعر اول))

??????

مهاجران حرم
اشعار و مناسبتهای ویژه ماه های محرم و صفر - شب سوم محرم (حضرت رقیه)(بخش اول (ده شعر اول))



یاعلی ادرکنی

 

باز باران با ترانه

باسخنهای فراوان

میخورد بر بام خانه

یادم آرد طفل گریان

مادر بی شیرو نالان

تویه یک صحرای خونی

آن سه ساله..غرق ناله...

 

دخترک گریان شده از تشنگیه اهل خانه

دور میگشت او ز خیمه

صورتش خونی شده از ضربه لطمه

میپریداز روی خوارا...

گرگ بی رحم زمونه میکشید گوشوارهارا

باز باران با نمه خون..باصدای شیهۀ دون

یادم آمد قتلگارا...ضربۀ شمشیر کارا...

یادم آمد سر به نی را...تشنگی را...خستگی را.../

ساقیه گریان شده از مشک بی آب و

دودستانش چو بی تاب و

وآن لحظه به یاده کودکه خواب و

همش آب و همش آب و همش آب و

بازباران با غریبی

شد سه ساله همچو بی بی

میزند دستی چو سیلی...وای بی بی

کربلا و نی سوارش...نی شکان از بی قرارش

نیزهایش غرق یاران...تشنه آنان...آخ باران...آخ باران



گفتگوی حضرت رقیه و حضرت زینب

آی زینب الهی من برات بمیرم
آی زینب دور تل زینبیه
حروله كنانه این دیگه طاقت نداره
آی رقیه پیش چشمونم سیاهه

 

بابات رفته سفر عمر عمه ات تباهه
آی عمه كی از دعام جواب میگیرم
گوشه خرابه نمی تونم آروم بگیرم
آی بمیرم كه یزید از خواب بیدار شد
روزگار عمه حالا دیگه سیاه شد
آی نامرد سه سالمون خیلی غمینه
می میره رقیه اگه تو ظرفت و ببینه
آی زینب الهی من برات بمیرم


هر دم رسید تا سر بابا مقابلش

می ریخت لاله لاله غم از عرش محملش

هر دم رسید تا سر بابا مقابلش

 

چشمان نیمه جان و غریبش گواه بود

در آتش فراق پدر سوخت حاصلش

 


 

هر لحظه در تلاطم طوفان طعنه ها

چشمان غرق خون عمو بود ساحلش

 

چشمش برای دیدن بابا رمق نداشت

از بس که شد محبت این قوم شاملش

 

از لطف دست سنگی یک شهر حرمله

کم کم شبیه فاطمه می‌شد شمایلش

 

روی کبود و موی سپید ارث مادری است

وقتی سرشته از غم زهرا شده گلش

 

جانش رسید بر لبش از دست خیزران

آخر چه کرد طعنة آن چوب با دلش

 

از نحوة شهادت او عمه هم شکست

تا دید داغ تشت طلا بوده قاتلش

 

او هرگز از کبودی بال و پرش نگفت

غساله گفت یک سر مو از فضائلش!

‹

 

دستان کوچکش که ضریح اجابت است

دل بسته بر کرامت او چشم سائلش

 

شاعر : یوسف رحیمی


شانه های زخمی اش را هیچ كس باور نداشت

شانه های زخمی اش را هیچ كس باور نداشت

بار غربت را كسی از روی دوشش بر نداشت

 

در نگاهش كوفه كوفه غربت و دلواپسی

عابر دلخسته جز تنهائیش یاور نداشت

 


 

بام های خانه های مردم بیعت فروش

وقت استقبال از او جز سنگ و خاكستر نداشت

 

می چكید از مشك هاشان جرعه جرعه تشنگی

نخل هاشان میوه ای جز نیزه و خنجر نداشت

 

سنگ ها كمتر به پیشانی او پا می زدند

نسبتی نزدیك اگر با حضرت حیدر نداشت

 

روی گلگون و لبی پر خون و چشمانی كبود

سرنوشتی بین نامردان از این بهتر نداشت

 

سر سپردن در مسیر سربلندی سیره اش

جز شهادت آرزوی دیگری در سر نداشت

 

‹

دخترش با دیدن بازارهای كوفه گفت

خوب شد بابای من در دست انگشتر نداشت

 

شاعر: یوسف رحیمی


می ریخت لاله لاله غم از عرش محملش

می ریخت لاله لاله غم از عرش محملش

هر دم رسید تا سر بابا مقابلش

 

چشمان نیمه جان و غریبش گواه بود

در آتش فراق پدر سوخت حاصلش

 




هر لحظه در تلاطم طوفان طعنه ها

چشمان غرق خون عمو بود ساحلش

 

چشمش برای دیدن بابا رمق نداشت

از بس که شد محبت این قوم شاملش

 

از لطف دست سنگی یک شهر حرمله

کم کم شبیه فاطمه می‌شد شمایلش

 

روی کبود و موی سپید ارث مادری است

وقتی سرشته از غم زهرا شده گلش

 

جانش رسید بر لبش از دست خیزران

آخر چه کرد طعنة آن چوب با دلش

 

از نحوة شهادت او عمه هم شکست

تا دید داغ تشت طلا بوده قاتلش

 

او هرگز از کبودی بال و پرش نگفت

غساله گفت یک سر مو از فضائلش!

 ‹

 

دستان کوچکش که ضریح اجابت است

دل بسته بر کرامت او چشم سائلش

 

شاعر : یوسف رحیمی


خرابه ی شام
شب و خورشید و آشیانه ی من                نورباران شده است خانه ی من 
طَبَقِ نور شد در این دل شب                پاسخ گریه ی شبانه ی  من 
بوی بابا رسد مرا به مشام                 ابتا مرحبا! سلام، سلام
****

 

مصحفِ روی دست من سر تو است            هفده آیه نقش منظر تو است 
زخم های سر بریده ی تو                 شاهد زخم های پیکر تو است 
دررگ حنجر تو دیده شده                 که سرت از قفا بریده شده
****
تو نبودی فراق آبم کرد                عمه بیدار ماند و خوابم کرد
صوت قرآن تو دلم را برد                     لب خشکیده ات کبابم کرد
ای علی بر لب تو بوسه زده!                     چوبِ کی برلب تو بوسه زده؟
****
تا به رویت فتاد چشم ترم                    پاره شد مثل حنجرت جگرم
خواستم پا نهی به دیده ی من                پس چرا با سر آمدی به برم
دامن دخت داغدیده ی تو                 گشت جای سر بریده ی تو
****
طفل قامت خمیده دیده کسی؟!                 مثل من داغدیده، دیده کسی؟!
بر روی دست دختر کوچک                     سر از تن بریده دیده کسی؟!
من نگویم به من تبسّم کن                با نگاهت کمی تکلّم کن 
****
ماهِ در خاک و خون کشیده ی من!                گل سرخ زتیغ، چیده ی من!
کاش جای سَر بریده ی تو                    بود اینجا سَر بُریده ی من
نیزه بر صورتِ تو چنگ زده                کی به پیشانی تو سنگ زده؟ 
****
هر کجا از تو نام می بردم                 از عدو تازیانه می خوردم 
وعده ی ما خرابه بود ولی                     کاش در قتلگاه می مردم
به خدا شامیان بدند، بدند                تو نبودی مرا زدند، زدند
****
کودک وحی کی حقیر شود؟                طفل آزاده چون اسیر شود؟
از تو می پرسم ای پدر! دیدی                دختر چارساله پیر شود؟
قامت خم گواه صبر من است                 گوشه ی این خرابه قبر من است 
****
حیف از این لب و دهن باشد                 که بر او چوب بوسه زن باشد
دوست دارم که وقت جان دادن                 صورتت روی قلب من باشد
اشک تو جاری از دو عین من است                بوسه ی من شهادتین من است
****
شامیان گریه ی مرا دیدند                    همگی کف زدند و خندیدند
من گل نوشکفته ای بودم                 همه با تازیانه ام چیدند
تازیانه گریست بر بدنم                 بدنم گشت رنگ پیرهنم
****
همه عالم گریستند به من                همچو میثم گریستند به من
دل تنگ عدو نسوخت ولی                 سنگ ها هم گریستند به من 
گریه باید برای غربت من                 که شود این خرابه تربت من


نماز شب 
زینب، نهال غم، چه به ویرانه می نشاند 
می ریخت خاک و آب هم از دیده می فشاند
آن کوه استقامت و، آن معدن وقار 
در ماتم رقیه، دگر طاقتش نماند
زینب که تا سحر، همه شب در قیام بود 
آن شب دگر، نماز شبش را نشسته خواند
شاعر:حبیب چایچیان 


ای سحرگاه شب قدر حسین
ای سحرگاه شب قدر حسین                            روی تو باشد مه بدر حسین
کی سزاوارت بود ویرانه ای                                 جای تو باشد فقط صدر حسین
کاش جانم مثل جانت خسته بود                            استخوانم مثل تو بشکسته بود
هر کجا اشکی ز چشمت می چکید                            تازیانه بر تنت بنشسته بود
کسد به مانندت سر بابا ندید                                    تو چرا با عُمر کم قدّت خمید
وای من، این عقده گشته در دلم                                یک سه ساله دختر و موی سفید
یا رقیه بهر من تدبیر کن                                    با نگاهت بر دلم تاثیر کن


مرا ببخش اگر شکوه بی مقدمه کردم
 
چه‌قدر بی تو شكستم ، چه‌قدر واهمه كردم!
چه‌قدر نام تو را مثل آب زمزمه كردم!
خیال آب نبستم به جز دو دست عمویم 
اگر نگاه به رؤیای نهر علقمه گردم

 

سرود كودكیم در خزان حادثه خشكید
پس از تو قطع امید ای بهار از همه كردم
نكرده هیچ دلی در هجوم نیزه و آتش
تحملی كه از آن اضطراب و همهمه كردم
شكفت غنچه‌ی خورشید از خرابة جانم
همین كه با تو دلم را به خواب زمزمه كردم
چه شرم دارم از این درد و جای آمدنت را 
كه سر بریده تو را میهمان فاطمه كردم
پدر ، به داغ د ل عمّه‌ام ، به فاطمه سوگند 
مرا ببخش اگر شكوه بی مقدّمه كردم 


ای یادگار زهرا (س)
ای همنشین زینب، نام حسینت بر لب 
داری چه آتشین تب، من در کنارت امشب
با گریه ی تو گریم
در این سفر به هرجا، در سیر کوه و صحرا 
گوئی: کجاست بابا؟ من مات ازین تمنا 
با گریه ی تو گریم

 

ای دخت پاک لولاک، گریان ز داغت افلاک 
خفتی به سینه خاک، چون اشک تو، کنم پاک
با گریه ی تو گریم
گاهی به یاد اکبر، گاهی ز داغ اصغر 
داری دلی پر آذر، ای دخت نازپرور
باگریه ی تو گریم
چون می‌کنم نظاره، از بهر گوشواره 
گوش تو گشته پاره، دارم غمی دوباره 
با گریه ی تو گریم
از آن هجوم و یغما، آثار خشم اعدا 
بر چهره تو پیدا، ای یادگار زهرا 
با گریه ی تو گریم


شاعر:حبیب چایچیان






طبقه بندی: اشعار، 

تاریخ : پنجشنبه 1392/11/24 | 18:03 | نویسنده : امیر حسین طباطبایی | نظرات
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By huossein :.